یاد داری که زمن خنده کنان پرسیدی

   چه ره آورد سفر دارم از این راه دراز ؟

   چهره ام را بنگر تا به تو پاسخ گوید

   اشک شوقی که فرو خفته به چشمان نیاز

 

   چه ره آورد سفر دارم ای مایه عمر ؟

   سینه ای سوخته در حسرت یک عشق محال

   نگهی گمشده در پرده رویایی دور

   پیکری ملتهب از خواهش سوزان وصال

   فروغ فرخ زاد

   

 



تاريخ : ۱۳٩٢/۳/٢٠ | ۸:٥٥ ‎ب.ظ | نویسنده : سحر | نظرات ()