ای  طبیب زخمهای بی علاج

   ای قرار بی قراری ها بیا 

   کس نمی فهمد زبانِ زخم را

   ای دوای زخم کاری ها بیا !

   کفش های اتشینت در بغل 

   باز می دانم که در خوابم هنوز 

   تاول دستم نشان دست توست 

   بی قرار وگیج و  بی تابم هنوز !

   من درختِ شعر نابت میشوم 

   سایه سارِ واژه وارسته ات 

   فال می گیرم خیالِ خویش را 

   در نگاهِ بیقرار و خسته ات !

   قایق دریای ذهنت می شوم 

   تا کران بی کران هر نورد 

   گو به خشم آید همه امواج ها 

   جان سپر می سازم از بهر نبرد !

   حسین پناهی 

 



تاريخ : ۱۳٩٢/٥/٥ | ٥:٥٥ ‎ق.ظ | نویسنده : سحر | نظرات ()