هنوز در سفرم

   خیال می‌کنم

   در آب‌های جهان قایقی است

   و من - مسافر قایق - هزارها سال است

   سرود زنده‌ی دریانوردهای کهن را

   به گوش روزنه‌های فصول می‌خوانم

   و پیش می‌رانم.

   مرا سفر به کجا می‌برد؟

   کجا نشان قدم، ناتمام خواهد ماند

   و بند کفش به انگشت‌های نرم فراغت

   گشوده خواهد شد؟

   سهراب سپهری

 



تاريخ : ۱۳٩٢/٢/۳ | ٩:٤٠ ‎ق.ظ | نویسنده : سحر | نظرات ()